Let op aan wie je verhuurt: fraudeurs worden steeds ingenieuzer
De manier waarop fraudeurs proberen toegang te krijgen tot huurwoningen en bedrijfsruimten is de afgelopen jaren sterk veranderd. Waar vroeger vooral sprake was van eenvoudig...
In het kort
De complete kennisbank, premium artikelen, vier communities, webinars en de app. Voor beleggers die verder willen.
“Nooit over nagedacht. Wel slim. Gaat in mijn geval om ca. €25.000 extra aftrek.”
Excl. 21% btw · maandelijks opzegbaar Excl. 21% btw · ruim 2 maanden voordeliger
Direct toegang tot alle kennis, de communities en de app.
Ben je al lid? Log hier in
Bij de halfjaarcijfers over de Nederlandse beleggingsmarkt viel een term op die tot voor kort vooral in besloten kring circuleerde. CBRE constateerde dat particuliere beleggers steeds vaker gezamenlijk investeren via clubdeals, waardoor ook grotere kantoortransacties weer mogelijk worden.
Wie de term vervolgens googelt, komt in verwarrend gezelschap terecht. Financieringsplatforms gebruiken hem, banken gebruiken hem, en private equity gebruikt hem al decennia. Steeds gaat het om hetzelfde grondprincipe, maar wat je als deelnemer precies koopt verschilt fundamenteel per variant.
Een clubdeal is een investeringstransactie waarbij een kleine groep investeerders samen deelneemt aan één specifieke deal. De term komt uit de financiële wereld, waar hij van oudsher een gezamenlijke overname door twee of meer private equity-partijen aanduidt, ook wel syndicated investment of consortium genoemd.
De logica is steeds dezelfde: het doelwit is te groot voor elke partij afzonderlijk, en door samen op te trekken beperkt iedereen tegelijk zijn concentratierisico.
Het verschil met een fonds zit in de volgorde. Een fonds heeft een beleggingsbeleid, vaak een doorlopende inschrijving of verschillende closings en een beheerder die objecten zoekt die binnen het mandaat passen.
Bij een clubdeal ligt het object er eerst, en wordt daarna het kapitaal opgehaald. De deelnemer weet dus precies waar zijn geld heen gaat, inclusief huurders, locatie en staat van onderhoud. Dat is voor veel beleggers juist de aantrekkingskracht.
Dit is wat CBRE op de kantorenmarkt signaleert. Een handvol partijen, doorgaans family offices, individuele vermogenden en soms institutionele beleggers, verwerft samen één object of één portefeuille. CBRE begeleidt dit type transactie zelf ook en noemt clubdeals expliciet naast vastgoedfondsen en joint ventures op zijn Investment Banking-pagina.
Bij mede-eigendom moet je iets gezamenlijks besturen, en daar begint het werk. Wie besluit over een herfinanciering, een grote verduurzamingsinvestering of het moment van verkoop? In een fonds ligt dat bij de beheerder. In een clubdeal moet het per geval worden vastgelegd, inclusief stemverhoudingen en eventuele vetorechten.
Even belangrijk is de uitstap. Er is geen beurs waarop je je aandeel kwijt kunt. Wie eruit wil voordat het object wordt verkocht, is afhankelijk van wat er contractueel is geregeld en van de bereidheid van medebeleggers om over te nemen. Ontbreken heldere exitbepalingen, dan zit je vast tot de laatste deelnemer wil verkopen.
Loopt de verwerving via een share deal, dus via aankoop van de aandelen in de vastgoedvennootschap in plaats van het pand zelf, dan komt daar een laag bovenop. De koper neemt dan ook de bestaande en latente verplichtingen van die vennootschap over, van lopende geschillen tot fiscale correcties. Due diligence is in dat geval geen formaliteit.
Dit is de variant die de meeste particuliere beleggers in Nederland daadwerkelijk tegenkomen, en ze werkt wezenlijk anders.
Mogelijk splitst voor grotere leensommen de totale financiering op in delen, waarbij de investeerder zelf bepaalt hoeveel delen hij voor zijn rekening neemt. Het minimum ligt op 100.000 euro. Briqwise hanteert hetzelfde uitgangspunt: meerdere investeerders verstrekken samen één vastgoedfinanciering, met dezelfde rechten als een investeerder in een een-op-een-deal, en dezelfde ondergrens van een ton.
Het cruciale verschil met variant 1: je wordt geen eigenaar, je wordt schuldeiser. Elke deelnemer krijgt zijn eigen zekerheden, waaronder het eerste recht van hypotheek op het onderpand. Mogelijk beschrijft het effect daarvan treffend: de deelnemers zitten samen in één project, maar hebben feitelijk weinig met elkaar te maken, omdat het platform bij wanbetaling optreedt als vertegenwoordiger van de investeerders. Onderling overleg is niet nodig.
Er is dus geen gezamenlijke entiteit, geen aandeelhoudersovereenkomst en geen stemverhouding, simpelweg omdat er niets gezamenlijks te besturen valt. De groep blijft klein: bij Mogelijk financieren maximaal vijf investeerders samen één object.
Daarmee verandert ook je risico. Je loopt geen vastgoedrisico maar kredietrisico, met het pand als onderpand. Waardestijging deel je niet, waardedaling raakt je pas als de opbrengst bij uitwinning onder je vordering zakt. Rendement is vast, niet variabel.
De derde betekenis kom je tegen in de financieringspers. Practical Law van Thomson Reuters omschrijft een clubdeal daar als een relatief kleine lening, doorgaans onder de 150 miljoen dollar, die niet breed wordt gesyndiceerd maar vooraf wordt aangeboden aan een select groepje relatiebanken, meestal drie tot vijf.
Ook in Nederland gebeurt dit. PropertyNL beschreef in Top Financiers 2026 hoe BayernLB optrad als arranger en agent van een clubdeal van 141 miljoen euro voor NRE Real Estate Group. Voor de particuliere belegger is deze variant niet toegankelijk, maar het loont hem te herkennen: kom je de term tegen in een bericht over financiering, dan gaat het vrijwel zeker hierover en niet over gezamenlijk eigendom.
Wat varianten wél delen, is een bedrag: 100.000 euro, geen toeval maar toezichtrecht.
Een partij die in Nederland een belegging aanbiedt heeft in beginsel een vergunning of een goedgekeurd prospectus nodig. Op die hoofdregel bestaan vrijstellingen. Voor effecten vervalt de prospectusplicht als de waarde per belegger ten minste 100.000 euro bedraagt, als het aanbod aan minder dan 150 personen wordt gedaan, of als de totale tegenwaarde over twaalf maanden onder de 5 miljoen euro blijft. Voor beleggingsobjecten geldt een vergelijkbare systematiek: geen vergunningplicht bij minder dan honderd consumenten, bij een serie van minder dan twintig objecten, of bij een investering van 100.000 euro of meer.
De gedachte achter die drempel is dat wie een ton of meer inlegt geacht wordt de kennis of de middelen te hebben om professioneel advies in te winnen. Terwijl de gereguleerde participatiemarkt nauwelijks groeide, haalden partijen buiten het toezicht miljarden op, met family offices en vermogende particulieren in de clubdeals boven de AFM-grens.
Let wel: die drempels gelden alleen als je iets aanbiedt aan beleggers. Bepalend is wie de beslissingen neemt die ertoe doen, zoals aankoop, herfinanciering, grote investeringen en het moment van verkoop. Beslissen de deelnemers daar zelf gezamenlijk over, dan is er geen fonds met beleggers maar een groep ondernemers die samen onderneemt. Je kunt zo ook meedoen aan projecten van relaties die je goed kent. Het dagelijkse beheer mogen ze daarbij prima uitbesteden aan een propertymanager, dat verandert niets aan hun positie.
Laat je daarentegen ook de investeringsbeslissingen aan één partij over, dan ben je belegger. Waar de grens precies ligt hangt af van de feiten, dus laat dat vooraf toetsen.
Enige nuance: buiten de vergunningplicht vallen is niet hetzelfde als ongereguleerd zijn, en niet elk platform kiest die route. Waar een vrijstelling wel geldt, is de aanbieder verplicht in reclame-uitingen en documenten te melden dat er geen AFM-toezicht is. Bovendien blijft de AFM toezichthouder op oneerlijke handelspraktijken, waarbij ook het weglaten van essentiële informatie als misleidend kan gelden.
Bepaal eerst welke variant je voor je hebt. De vraag “word ik eigenaar of schuldeiser?” beantwoordt in één klap wat je rendementsprofiel is, welk risico je loopt en welke documenten je moet lezen.
Ga je mee als mede-eigenaar, dan zijn dit de punten die er in de praktijk toe doen:
Financier je mee, dan verschuift de aandacht naar het onderpand en de tegenpartij: de loan-to-value, de kwaliteit van de taxatie, wie het hypotheekrecht houdt, en wat er contractueel gebeurt bij wanbetaling.
De opkomst van de clubdeal is deels een gevolg van waar het kapitaal vandaan komt. Buitenlandse institutionele partijen hebben zich de afgelopen jaren teruggetrokken uit de Nederlandse markt, terwijl Nederlands particulier vermogen juist een bestemming zoekt. Individueel reikt dat kapitaal niet ver genoeg voor een groot kantoorpand of winkelcentrum. Gebundeld wel.
Voor de markt betekent dat een verschuiving in het type koper aan de bovenkant van de transactieladder. Voor de individuele belegger betekent het toegang tot objecten die anders buiten bereik bleven, in een constructie waarin hij een deel van de bescherming die het toezicht normaal biedt bewust achterlaat.