Een verhuurder van bedrijfsruimte zegt een tijdelijk huurcontract netjes op tegen het einde van de eerste contractperiode. De huurder blijft toch zitten en stelt dat er een wettelijke opzeggrond nodig was.
De kantonrechter in Arnhem floot eerder dit jaar de huurder terug: bij dit soort kortdurende huur gelden de strenge regels van de reguliere bedrijfsruimtebescherming niet.
De huurovereenkomst ging in op 14 februari 2025, voor de duur van één jaar, met de mogelijkheid om aansluitend te verlengen tot 2027 en daarna tot 2028, waarna het contract voor onbepaalde tijd zou doorlopen. Nadat de nieuwe eigenaar het pand op 28 mei 2025 had overgenomen, zegde hij de huur via deurwaardersexploot op tegen 13 februari 2026, het einde van de eerste termijn.
De huurder vertrok niet. Pogingen om er via WhatsApp samen uit te komen, liepen op niets uit, waarna de verhuurder een kort geding startte om ontruiming af te dwingen.
Het verweer: was er wel een geldige opzeggrond nodig?
De huurder voerde aan dat de overeenkomst gewoon onder de reguliere huurbescherming van bedrijfsruimte viel, en dat de verhuurder daarom een wettelijke opzeggrond had moeten aanvoeren, zoals dringend eigen gebruik. Hij wees daarbij op een zin in het contract zelf: “Verhuurder neemt daarbij de wettelijke opzeggingsgronden in acht.”
De kantonrechter ging daar niet in mee. De overeenkomst kwalificeert als kortdurende huur, gelet op de looptijd en de beëindigingsbepalingen. Dat betekent dat de dwingendrechtelijke huurbescherming niet van toepassing is en dat voor opzegging geen wettelijke grond vereist is.
Ook de aangehaalde contractzin hielp de huurder niet. Volgens de rechter sloeg die bepaling alleen op de situatie waarin het contract voor onbepaalde tijd zou zijn voortgezet, niet op de opzegging tegen het einde van een bepaalde periode. Omdat de opzegging op tijd en op de juiste manier (deurwaardersexploot) was gedaan, was die rechtsgeldig. De huurder verbleef dus onterecht in het pand.
De kantonrechter wees de ontruiming toe, met een termijn van veertien dagen in plaats van de door de verhuurder gevorderde twee dagen. Daarnaast moet de huurder een gebruiksvergoeding van €1.250 per maand betalen voor elke maand dat hij na 13 februari 2026 in het pand bleef, plus de proceskosten.
Een kortdurende bedrijfsruimteovereenkomst geeft verhuurders meer vrijheid om op te zeggen dan de reguliere bedrijfsruimtebescherming: geen opzeggrond nodig, mits het contract daadwerkelijk als kortdurend is opgezet en de opzegging correct verloopt (op tijd, via deurwaardersexploot of aangetekende brief, met inachtneming van de afgesproken opzegtermijn).
Let wel op de contracttekst zelf. In deze zaak zorgde een op het oog onschuldige verwijzing naar “wettelijke opzeggingsgronden” bijna voor verwarring over de vraag of die strenge regels toch golden.
Een heldere en eenduidige formulering van de opzeggingsbepalingen voorkomt dat een huurder daar in een procedure een haakje aan kan ophangen.
Waarom is dit interessant voor de vastgoedbelegger?
Woningbeleggers zijn gewend aan strenge huurbescherming die grotendeels in het voordeel van de huurder uitpakt. Bij bedrijfsruimte liggen de verhoudingen gunstiger: verhuurder en huurder staan juridisch meer gelijkwaardig tegenover elkaar, en contractvrijheid speelt een grotere rol.
Deze uitspraak bevestigt dat ook, mits het contract goed is ingericht als kortdurende huur. Dat maakt verhuur van bedrijfsunits, zoals kleine kantoor- of praktijkruimten, voor veel beleggers een aantrekkelijke categorie: de huurinkomsten zijn stabiel, maar de verhuurder behoudt meer grip op zijn eigen vastgoed dan bij woningverhuur het geval is.
Bij de Dag van de Vastgoed Insiders gaf Maarten Feilzer al erg te geloven in ‘kleine halletjes’; goed te verhuren bedrijfsruimtes aan de rand van de stad.